Stad College

Uitwisseling China 2015

Een groep leerlingen uit A5 van Park Lyceum is op dit moment op uitwisseling in China! Hier vindt u het laatste nieuws over hun belevenissen.

In Shaghaj heb ik veel interessante gesprekken. Er is een docent Engels die een overtuigd partij communist was totdat hij ging studeren in de VS. Daar kwam hij er achter hoe onvrij de Chinezen zijn en sinds zijn terug keer probeert hij zijn collega’s en studenten dat subtiel duidelijk te maken. Ik vraag hem hoe hij dat doet. Hij legt uit dat hij zijn leerlingen bijvoorbeeld vertelt over de Nobelprijs en of er Chinezen zijn die hem gewonnen hebben en die zijn er. Maar hebben de prijs nooit in ontvangst mogen nemen. Of hij vraagt ze waarom er alleen maar communistische helden worden vereerd en er geen standbeelden te vinden zijn van de Kuomintang beweging die de Japanners bevochten hebben tijdens WO II. Is hij dan niet bang dat leerlingen dit aan hun ouders vertellen? Vaak ouders die het goed voor elkaar hebben aan hun dikke westerse bolide te zien en waarschijnlijk lid van de partij zijn. Nee is zijn antwoord, veel van die ouders delen zijn mening over de partij maar doen noodgedwongen mee omdat er geen keuze is. Je kunt er hier (aan tafel in een restaurant) vrijelijk over praten zonder bang te hoeven zijn. Maar neem het niet op en plaats het niet op de Chinese youtube (ben de naam vergeten) want dan word je gearresteerd en verdwijn je in de gevangenis.

Als we op excursie gaan naar het Environmental Protection Agency leer ik een andere jonge docente kennen. Haar Engelse naam is Wendy en als ik haar vraag welk vak ze geeft antwoord ze politics. Ik ben aangenaam verrast en vertel haar dat ik hetzelfde vak onderwijs. Als ik haar vraag waar de lessen over gaan noemt ze Karl Marx en vraag ik haar hoe ze de connectie van Marx naar het kapitalisme maakt. Ze kijkt me niet begrijpend aan en ik probeer het nog een keer. Maar mijn vraag lijkt niet over te komen. Als ik nog wat pogingen doe die alle falen, weet ik niet of ze van mijn vervelende vragen af wil zijn of dat ze zich ineens herinnert hoe ze het doel van haar vak in een zin kan samenvatten, als ze zegt dat I just teach them how to love their country. Als ik daar even over nadenk kan ik niet anders dan antwoorden dat ik eigenlijk hetzelfde doe.

’S Avonds gaan we uiteten met weer een andere docent en krijg ik een nieuwe kans op een bevredigend antwoord. Deze biologie docent legt uit dat de culturele revolutie een fout was en zo wordt het ook door de partij verkondigd. Nadat Mao was overleden brak er een tweestrijd uit in de partij over de te volgen koers. Leden die op dezelfde voet wilden doorgaan werden tegengesproken door Deng Xiaoping. Uiteindelijk won Deng deze twist en zette hij de hervormingen in gang en vertelde aan de bevolking dat de communistische ideologie aangepast moest worden aan de tijd. Bezit was tot dan toe verboden en dat heeft de bevolking in armoede gestort en dat moeten we veranderen. Deng was dus geen dogmatisch denker en hij had goed rondgekeken op zijn reizen naar het buitenland en baseerde het nieuwe communisme op bezit en openheid naar de wereld.

Op onze laatste dag wordt er een sportevenement gehouden waar alle 1400 leerlingen aan meedoen. Het komt op ons over alsof de opening in de stijl van de Olympische spelen zal worden gehouden. Liesbeth en ik worden hoogstpersoonlijk door de directeur meegenomen over het veld van Olympische afmetingen inclusief sintelbaan naar het bordes. Al het schoolmanagement staat daar achter een balustrade om de intocht van de parade af te nemen. Klas voor klas komt de sintelbaan opgelopen en hebben 30 seconden de tijd om voor het bordes een motto te scanderen, een kunstje of dansje te doen. De leukste optredens vind ik die waarbij zo’n klas in Noord-Koreaanse stijl kartonnen borden boven hun hoofd houden die een Chinees gezegde of tekst bevatten. Na 30 seconden springen ze weer in het gelid en marcheren verder terwijl op de bordes een laf applausje volgt. Na het afnemen van de parade volgen de speeches van de directeur en andere schoolleiding of partijsecretarissen. Liesbeth en ik staan daar anderhalf uur met de schouders naar achteren en de borst naar voren en vragen ons af of straks de raketten ook nog worden getoond. Maar we kunnen wel concluderen dat het voor een beetje leider niet meevalt om uren achtereen parades af te nemen.

—————————————-

Geen tijd om alle indrukken op te schrijven maar hier volgt nog een korte impressie over onze treinreis.

High Speed Railway
Vrijdagmorgen worden we opgehaald bij het hotel om naar het station te gaan en de High Speed Railway trein van 12:15 te nemen naar Shanghaj. We nemen afscheid van onze gids in Beijing en zijn nu overgeleverd aan de assistent uit Shanghaj die moeilijk verstaanbaar is en meestal op elke vraag eerst in een giechelbui uitbarst. Als ik haar vraag wat haar beroep is antwoord  ze dat dat heel moeilijk is om uit te leggen. Dus je bent een spion, vraag ik. Enorme giechelbui volgt. Daarna zegt ze dat je  zou kunnen zeggen dat ze een tour guide is. Op het station vertelt ze dat we naar check gate sixty moeten lopen terwijl ik maar 26 perrons tel. Als we even later inchecken bij gate 16 vraag ik haar hoe snel de trein eigenlijk rijdt. ‘3000 per minute’ vertelt ze. Later in de trein klokt de digitale snelheidsmeter die in de coupe hangt, 303 km per uur. In een middag leggen we een afstand af van Amsterdam naar Barcelona. Het spoor is gebouwd als een reusachtig lang viaduct dat tien tot 15 meter boven de grond uittorent. De trein stopt een keer of tien en alle 10 keer betreft het een voor mij onbekende miljoenenstad, bijvoorbeeld Nanjing en Jinan en Xuzhou waar het woud van woontorens wordt afgewisseld door een woud van kantoortorens die in tegenstelling met de woontorens  lijken te strijden om originaliteit en uitbundigheid. En dan vergeet ik nog bijna het woud van woon- en kantoortorens dat in aanbouw is te vermelden. In elke stad stoppen we min of meer aan de buitenkant zodat het oponthoud van korte duur is en de trein weer snel vaart kan maken. Daardoor krijg je een goed overzicht van de stad waar op verschillende plekken wijken zo groot als de Bijlmermeer uit de grond worden gestampt. En daar horen dus ook snelwegen en nog meer hogesnelheidstreinviaducten bij, wat een bouwwoede heerst er hier langs de volledige 1320km naar Shanghaj waar 24 miljoen mensen wonen. Bij aankomst blijkt dat het station naast een van de twee internationale vliegvelden ligt en zien we honderden taxi’s wachten op passagiers. Alles is hier zo mega groot dat het moeilijk te bevatten valt.

—————————————-

De hoge snelheidstrein heeft ons met een topsnelheid van 307km/u in ruim 5 uur naar Shanghai gebracht. Hier doorkruisen die treinen zonder problemen het landschap zonder onderplaten te verliezen! De reis ging langs kleine akkers en stopte alleen bij waanzinnig grote glimmende stations in desolate flatbloksteden die deden denken aan reuzentermietenheuvels met uitgestorven brede snelwegen erdoorheen en een budget dat blijkbaar niet toereikend was voor het aanleggen van openbaar groen. Ongeveer het tegenovergestelde van Almere.
De buurt net buiten Shanghai waar we nu zijn is mooi, met oude platanen langs de wegen. Bij de prachtige eeuwenoude Chinese poort van school nr 2 stonden alle Chinese partnerleerlingen zenuwachtig te wachten op onze nog nerveuze leerlingen. Want na 3 dagen veilig vanaf de zijlijn naar de Chinese cultuur kijken was nu ineens het moment van het grote avontuur daar: logeren bij een Chinese familie terwijl je niet weet of je wel lust wat zij eten, je met handen en voeten moet communiceren met de ouders en je beleefd moet gedragen terwijl je niet precies weet hoe dat in China hoort. Ineens voelde China toch weer heel ver van huis voor ze. Zo zorg je er wel voor dat je leerlingen echt dolblij zijn dat ze op zaterdagochtend om 7:00u ‘s ochtends alweer op het schoolplein verwacht worden voor de welkomceremonie. Want morgen, zaterdag, is er tot het einde van de middag school en een deel van die lessen gaan onze leerlingen zelf invullen met hun presentaties over “duurzaam Almere”.
Groet voor nu,
Liesbeth

Een zonovergoten dag in Beijing

Dat was het weerbericht voor vandaag 7 oktober 2015. De werkelijkheid is anders, je kunt zo’n honderd meter ver zien, daarna verdwijnt alles in een mistdeken van smog. Gisteren toen we geland waren en ik naar buiten keek, was het al mistig. Maar dat was wegens slecht weer vertelde een Chinese medepassagier mij. Ik vroeg mezelf af of het nou echte mist was of de bevestiging van alle verhalen over smog in Beijing en deze Chinese het gewoon aan het ontkennen was. Vandaag op het Tiananmenplein kwam de bevestiging toen onze Chinese  gids zich verontschuldigde voor het slechte zicht vanwege de smog. Ik vroeg haar hoe vaak de smog zich manifesteerde en ze vertelde ons dat dit hele jaar door het geval was. Alleen als het hard waait zien de mensen in Beijing de zon en blauwe luchten. Een ander effect dat de smog lijkt te hebben is het krijgen van een plakkerige en droge mond waardoor je de neiging hebt om op straat te spugen, maar dat is dan weer naar goed lokaal gebruik.

Op het plein klampt een straatventer mij aan die rode boekjes met citaten van Mao verkoopt. Hij verkoopt ook ansichtkaarten van een zonovergoten Tiananmenplein tegen een strak blauwe lucht die ofwel gefotoshopt zijn of genomen toen het hard waaide in Beijing. En ik zie horloges met een zwaaiende Mao op de wijzerplaat geplakt en bedenk me dat het een leuk souvenir zou zijn voor een collega geschiedenis op Poort. Door mijn aarzeling denkt de verkoper beet te hebben. De prijs is echter veel te hoog, 100 Yuan, zo’n 15 euro, ondanks dat Mao’s arm echt beweegt. Dus onderhandel ik wat maar krijg niets van de prijs af maar krijg alleen maar meer rode boekjes met citaten aangeboden. Ik probeer hem uit te leggen dat mijn collega docenten daar niet zoveel aan hebben in hun lessen maar dat Karl Marx dan weer wel populair aan het worden is zo hier en daar in Europa, dus er is hoop. Ik vraag hem ook of hij denkt dat Mao het eigenlijk wel leuk zou hebben gevonden om op zo’n kapitalistische wijze aan de man gebracht te worden. Afijn, ik bedank hem vriendelijk en loop door en hij loopt hardnekkig mee. Waarom zou ik ook nog meer made in China junk meeslepen naar huis. Maar dan verrast hij mij door eindelijk wat van de prijs af te doen en ik denk dat het toch wel grappig is om hem te kopen. Maar vervolgens trap ik er toch in. Hij vraagt nu 80 Yuan en ik probeer het gepast te betalen waarop hij voorstelt om hem een briefje van 100 te geven dan geeft hij 20 terug. Ik stop met zoeken naar de juiste biljetten, overhandig hem 100 en hij stopt mijn handen vol met 3 pakken van 30 ansichtkaarten van het plein, de grote muur en de verboden stad en is uit het zicht verdwenen wat al vrij snel is in Beijing. Nou ja, foto’s hoef ik in ieder geval niet meer te nemen want die grijze IPhone foto’s kunnen niet tegen de ansichtkaarten op. Even later doe ik het Mao polshorloge om, laat hem even bewonderen door de leerlingen en doe hem weer af. En bij het afdoen breekt meteen de sluiting in tweeën.
Groet,
Bart

———————————————————

Vandaag de Grote Muur beklommen, prachtig weer en een indrukwekkende ervaring. Gisteravond begon het te waaien dus alle smog was vandaag verdwenen. Eindelijk kreeg je een echt beeld van de stad. Alles is hier groot, veel en van abnormale proporties. Vandaag bijvoorbeeld de stad uitgereden en dan ontdek je dat er maar liefst 6 ringwegen inmiddels in en rondom Beijing zijn gebouwd. Dat het mandarijn uit 70.000 karakters bestaat en dat 12 jarigen er dan pas 4.000 beheersen en daarna van 08:00 uur s’ morgens tot 18:00 s’ avonds op school zitten om o.a. de rest te leren……

Morgen naar Shanghaj.
Groet,
Bart en Liesbeth

———————————————————

Dag allen,

We zijn na een hele lange maar goede reis aangekomen in Peking waar we keurig werden afgehaald van het vliegveld. We werden door twee aardige Chinese dames naar een vreselijk treurig zaaltje gebracht langs een drukke weg ergens in Peking waar we een heerlijke verzameling Chinese gerechten voorgeschoteld kregen. De leerlingen smulden ervan onder het motto: beter een lekker maal dan een gezellige zaal. Inmiddels is iedereen doodmoe in het hotel neergeploft. Morgen om 7u is het weer aantreden geblazen om als een wervelwind achter de twee dames aan door de stad heen te gaan trekken. Een stad die overigens onder een dikke laag smog verstopt is.
Kortom, het gaat hier goed.
Groeten,
Liesbeth en Bart